работа

По што ќе знаеш дека си во Авганистан

Мики, во оваа прилика би сакал да елаборирам неколку  битни елементи суштински за полесно да се разбере како изгледа животот во Американска воена база во Авганистан. Се разбира…се ова важи како општа констатација и џенерал  дискрипшн, а детали и нијанси секогаш има различни во зависност од микролокацијата да не речам базата во која се наоѓаш. Значи кога си во Авганистан:

– На почеток, како гуштер, легнуваш на земја дури и коа ќе пукне ауспух од некое ауто. После некое време и при вистински рокет атак стоиш на отворено и си ја мантраш онаа старата “Гром во коприва не удира….гром во коприва не удира… гром во коприва не удира…” додека гледаш наколу да видиш каде ќе падне гранатата.

– Нај интимен контакт кој го имаш во последните неколку месеци е контактот со завесата од туш кабината. Кога ќе ја заменат, си викаш …”Еј…њу бејб ин д таун …” и имаш чуство исто ко да си фатил нова женска. Прајслес. Негативно во овој случај? Постои можност да навлечеш фетиш на најлон или гума и кога ќе се вратиш дома да станеш редовен муштерија на јавна куќа кај што се исполнуваат спешл риквестс.  Или можеш да добиеш оток на лево око од боксот кој ти го мавнала девојка ти кога си и купил најлонско-гумен веш за да го облече за тебе. Значи ова  може да биде или скапо или болно задоволство.

576563_10202042150989707_668711212_n

– Лежиш под кревет со шлем на глава и панцир на тебе  и на жена ти по телефон и викаш…”Ма нема ништо, ништо не се случува…досадно е, тоа па тоа…” . Корисно во оваа ситуација е што  си ги наоѓаш гаќите што ти ги снема прошлиот јули и гледаш дека парот глувци кои се доселија пред две недели сега веќе имаат принови.

– Од другата страна на оградата кај комшиите, има и зелена тревичка и се изгледа идилично, ама ти никако не сакаш да си таму. Посебно по последниот случај кога излезе дека некој од комшиите од надвор слабо вози па се заби со камионот во капијата од базата. А замисли, камионот бил натоварен со 3 тона експлозив. Па кој ли им дава возачки дозволи на луѓево овде?

– Гледаш околу тебе Индијци, Кенијци и Филипинци и тие те поздравуваат со “Ша има брате” или “ Куде си земо, да ти ебу д`н до пладне”, а од нивните  црвени маици ти се смее аплицирано шеснаесеткракото сонце од Кутлеш.

– Количината на песок во твоите чизми е приближна со количината песок во твојот нос. Твоја среќа што змиите можат да ти се пикнат само во чизми, а во уста и нос само шкорпиите и пајачиштата големи ко еден просечен смартфон. Тоа ако спиеш со отворена уста, што се разбира не е препорaчливо.

– Едноставното одење на туширање во јануари бара припреми како да си аплицирал за астронаут во спејс шатл. Чизми и капа се обавезни, батерија и рефлектив белт сакаш да имаш за да не те изгазат камиончиштата, а топлата вода понекогаш е наградата затоа шо си успеал да стигнеш жив и здрав до тушот.

– Твојот вајарлес интернет е трипати поспор од твојот интернет дома во 1997г , а трипати поскап од твојот интернет дома во 2014г. Кога ќе ти снема вајарлес, значи големиот грд камион пак се паркирал пред врата.

– Не ти треба будилник, те будат хеликоптери или во полош случај … БУУУМ …“Рокет атак, рокет атак…дис ис нот а дрил…ај рипит… дис ис нот а дрил…рокет атак…” Ти стануваш лупајќи ја со глава светилката што ти виси над кревет и пцуеш се живо и си викаш утре давам отказ и си одам дома. Барајќи го прекидачот да запалиш светло ја истураш лименката Фанта точно во левата чизма. Покрај чизмата, најчеста жртва во вакви ситуации е твојот лаптоп кој се крши дефинитивно и неповратно затоа што синоќа гледајки “цртани филмови” (и тоа упорно и до крај за да видиш дали младите на крај ќе се земат)  си заспал со него во кревет. Кога ќе се заврши узбуната си викаш “…значи кој фраер сум јас…. мала криза одма гомна да се јадело…пих…отказ…како не…седи си тука…будалче…земи си уште некоја платичка…”

– Бришење прашина од мебел има сосема друго значење. Кога ќе ти се смачи од оваа активност, едноставно го исфрлаш мебелот надвор и сам си правиш друг. Ова, се разбира никако не смее да го дознае жена ти.

– Се ориентираш во просторот со помош на бункерите…”Кај големиот бункер лево…па кај вториот мал десно…” Е сега, тоа што сите бункери се исти, само ќе ти помогне полесно да се изгубиш. Често поминувајки покрај бункер можеш да налеташ на филмски сцени од софт порн филм. И тоа во сите можни комбинации, машко+женско, машко+женско+машко(пазач од другата страна на бункерот), машко+машко, машко+порно списание и слично.

– Со комшиите стално се расправаш за таканаречената “Ничија земја”. Како што е “Ничија земја”? Па  калта во ходникот од шаторот кај што спиете, а за која никој не признава дека е негова и не презема одговорност.

– 40 степени во сенка е баш пријатно време. На 50 степени во мај си викаш “Тибам…летово изглеа порано ќе дојде годинава” и пожелно е кога сакаш да отвориш врата, пред да ја фатиш кваката да си ставиш заштитна ракавица. Од 60 степени па натака веќе не ти треба струја за да си свариш кафе. Пржење јајца на хауба е преценета работа и изгустирано одамна, па скоро и во Скопје да можеш да го направиш истото.

– После секое јадење, стануваш и ги фрлаш тањирите во канта. Ова никако не смее да ти стане навика, посебно не кога си на ручек кај родителите на жена ти.

– Те казнува воена полиција за возење многу над дозволената брзина, а ти возиш дури 23 км на саат. Ова, посебно ако си од Скопје, и не е ништо ново за тебе и веднаш се вклопуваш, само што многу ти недостигаат семафорите и кавгите со другите возачи.

– Најлесно го наоѓаш патот до најблискиот туш само гледајќи во земја. Само гледај доле и следи ги изгубените гаќи, пасти за заби и сапуни. Плус можеш да си ја збогатиш својата колекција папучи и козметика.

– Има толку добри фризури што гледајќи ги војниците и нивните фризури ќе помислиш дека времето застанало во 2002 за време на светското во фудбал во Кореа и Јапан и си викаш “Оној Роналдо бил далеку пред времето”

– Дур си поврзан дома преку скајп и гледаш утакмица од Лига на Шампиони, никако не прекинуваш дури ни кога ќе чуеш пукање на оградата од базата. Се разбира дека почнуваш да крчиш со уста, правиш разни звуци и го прекинуваш скајп муабетот секогаш кога женати ќе те праша да му позајмите пари на вујко и.

Advertisements

Авганистански ветеран 5

image

Авгантура (1)

Се почна случајно…

           Да, баш така. Као и што најчесто биднуе. Као коа ќе налеташ на симпатијата ради која се потиш на минус 12, а ти само шо си ја дојал десетката со кромид и немаш мастика. Случајните работи се дешаваат случа….ех…ех…ете…еве го Емир на врата…другар ми од проперти департмент  и ме прекина…Па да…осум саат сабајле, ја уште не доручкуван, а тој ко по обичај доаѓа на чај-муабет. Емир е еден од ретките луѓе со кои можам со саати да седам и дискутирам на теми као курсот на доларот, за Нексус ил Галакси, зашто е Пандев бољи од Џеко, колку е просечна плата у Босна и каква е нивната макроекономска политика, каде се десил нов воен конфликт и дал има шанса да се отвори нова работа за контрактинг компании ко нашата или шо се десило у базава од последниот наш заеднички чај до сега. Да не речам чај трач парти…па скоро секое сабајле.

Иначе, млад момак…дваеспешест години…тазе женет, се ожени на предпоследниот одмор у март, редовен посетител на теретана, да не речам џим. Добар е у баскет, али стално го јадам зошо неколку пути со репрезентација ги мавнавме квалитетно. Тузлак, оргинален Босанец, чиј покоен татко е роден у Кичево, као дете на офицер на ЈНА. Ја уше го викам и Галичанец, пошто е малку тежок на трошење пари, да не речам ко змија да има у џеб. Иначе мој бест френд  у последниве година и неколку месеци. Али друг пут за тоа. Друго ми беше муабетот…

Се почна сасвим случајно. Као и што најчесто бидуе. Ја у тој период бев у фаза на обезбедуење егзистенција за моите најмили преку најпознатата и најзастапена транзициона професија кај нас(после кладењето и лепењето плакати пред избори) скопски таксист. Да се разбереме. Ја сум ти олд скул фраер, и шо се тиче работа, од работа, ени кајнд…не се срамам, нити се плашам. У моја кариера, сум поминал десетина различити работи, као берба на овошје у Грчка, газда на дуќани у мала трговија, кондуктер, дистрибутер на пиво, диџеј, софтверџија, до газда на радио и таксиста. Актуелнава работа што ја имам сега е најбоље платена, најлесна али …има едно али…..Авганистан бејб е тоа али…Ок…секој преферира лежерна работа(као оваа задњиве 3 години што ја имам)а добро платена, али…Не е изводљиво бе батка, баш секоаш.

Ја сум имал неколку ситуации у живот, од кои би можело да излезе сценарио на добар трилер, да не кажам драма ил краток документарец. Затоа и нормално ми е да коа треба да се обезбеди семејство…ќе работам се и сешто. Така и таксирањето у еден период у живот ми беше занимање кое поштено си го работев. У тој период често комуницирав со Драган, момак од радио браншата, со кој се знаев баш преку тој дел од мојот бизнис живот. Човекот имаше некои контакти  и  само шо заврши работа да оди на брод. Некоја ентри левел работа, у кујна или магацин, али дај шо ке даеш беше работата и за него. Тоа дружење ме наведе да пробам нешто у тој правец. Седнав, почнав интезивно да барам инфо по интернет, научив доста, спремив резиме и аплицирав на неколку места. Глеаш како едноставно изглеа? Се собра у една реченица, али се работи за непроспиени ноќи пред компјутер, зевање по форуми и најчесто без резултат.

И така, се деси….на 26 април 2008 у Скопје, у  Лисиче…кај мене дома. Сабота сабајле, у моето веце, при редовниот сабајлечки ритуал на празнење на дебелото црево. Ја сум ти еден од оние фраери кој за светските настани и домашните политички срања највише сака да се информира седејки на веце шоља.  За да бидам спремен ако случајно ми се присере од лигушите што си даваат за право да не трујат со нивните глупи идеи “каков треба да биде” нашиот живот. Најчество ничим изазвани, а као резултат на нивните  фрустрации од несреќно детинство и бубуљичава младост. Се кладам дека со такви типови никој не играл сервис, жмурка на топка или да сакал да мења стрипови со Текс Вилер или сликички од фудбалери од свецкото  у Аргентина  1978. Сто посто ниедна од женските у седмо не била среќна да биде повлечена за киката од некој од нив.

Значи, шо се деси. Ко шо знеме, ја сум ти роден контраш и нормално весниците никад не ги читам ко секој, од задна страна. Ја ти почнуем од средина. И  така…тој ден прво шо видов коа го отворив Дневник беше оглас. “КБР ве повикува да ја пробате вашата среќа и да ја искористите можноста за работа во динамична средина со можност за добра заработка и напредок во кариерата”. Хмммм…

Прво…пошо бев мамурен од висење по интернет, ова “динамична” ми се виде каo “драматична”, и си реков некој се зеза. После некоја година сватив дека и двете придавки одлично го опишуваат мојот престој у америчка  воена база наречена “ФОБ Апачи”, у југоисточен Авганистан. ФОБ(Форвард оперејтинг бејз) Апачи ти е мое живеалиште скоро три години. Овде пишуем (главно) за тоа. Од самиот почеток, на шољата у моето веце, у пролече 2008, па до денес. Преку Кувајт, Дубаи, Кандахар и 6-7 пути и 50 иљади километри натака-навака. Поминати се точно 3 години од мојот прв лет за Кувајт преку Истанбул, со план да стигнам у Авганистан. Ииии…. стигнав. Се после тоа  е историја.

Огласот ме изненади….Имав слушнато за КБР, знаев дека наши, главно кумановци масовно летаат за Ирак, па и за Авганистан преку таму некоја америчка фирма. Сум слушал дека таму живеат и работат у амерички воени бази. И дека кешот е сасвим ок, да не речам ту мач гуд. И толку. Не…се сетив и на оние тројца кумановци шо беа киднапирани и неколку дена ги имаше по сите светски вести. Жално…не ги најдоа никад више. А…шо знам…си реков. Ја, као прво, идењето у Ирак ил Авганистан , преку КБР го знаев ко топ сикрет. Ко некоја секта да беше у прашање. Ко илуминати ил масони да станале кумановцине…батка, на швалерка  не кажуеа детаљи, а не некој друг да дознае. Али…ова ме изненади.

Наеднаш.. сикрет ис ривеилд. Фирмата шо ги усреќи кумановци, допринесе да им се покачи цена на квадратен метар станбена површина(чак има и зграда у Куманово шо се вика Ирачанка, или Авганистанка беше)…фирмата шо омогучи еден куп нашинци да се рашетаат по светот(и добро да заработат), од Хјустон до Дубаи, Багдад ил Џибути(уз пут многу од нив се губеа по аеродромине, али тоа е друга прича). Фирмата шо напраи еден куп кумановки да се понашаат ко Холивуд бичес на Родео Драјв, беше тука, у Скопје…у Холидеј Ин. И тоа со оглас бара луѓе за работа. Сеа шо праиме….шо би рекол еден наш познат фраер…

Нишо…Истата вечер седнав и аплицирав. Тоа касние ќе се покаже као најголемата грешка која ја прави секој кој покушава да добие работа, посебно у странска фирма. Ја напраив и ја. Аплицирав без да се информирам доволно. Батка, тоа е ко да идеш на дерби, без доволно инфо и да улеташ на погрешна трибина. Ќе го јадеш. Траст ми…ми се десило и мене. Али тоа е друга прича. У оваа ситуација ја само го земав постоечкото резиме шо го имав за работа на брод и (без адаптирање=глуп напрај се дека си најбољи на свет) аплицирав на некоја позиција шо нема везе со резимето. Џабе после, продужив да висам по форуми и да читам и барам инфо уше поинтензивно. Идев пред Холидеј ин и висев пред влез као битолчанец шо виси пред скопска дискотека, али џабе. Кумановци си доаѓаа, си беа прозвани и си влагаа. Понекое време излагаа окезени ко њуби твитерџија коа влијателен ќе му ретвитне твит или ко тинејџер после прв петинг со малата. Батка..така си извисев едно 4-5  дена, и тоа касние ќе се покаже дека бил последниот пут кога КБР дошол у Скопје, а ја кикснав и тоа биг тајм, ко Лејкерси  сезонава у НБА.

У ствари…како беше она…секое зло е за добро…рибата смрди од глаата, ако не измила зуби, брат за брат-сирење за бурек…како беше бе…Неврмајнд, излезе дека у ствари и боље шо не ме викнале на интервју, пошо на крај на приказнава ја добив и боља работа и боља плата и 2-3 години поише договор. Учи се на туѓи грешки е правило кое го поштуем, али на свои грешки е најефективно. Ја од оваа ситуација излегов со еден тон информации, упознав неколку луѓе кои, касние ќе се покаже ќе имаат битна улога у авгантурава.

Продужуе…..

п.с. Чисто као инфо. Глеам дека има доста луѓе кои се интересираат за работа во странски компании. Овој блог пред 2-3 години имаше функција да објасни и да информира луѓе кои ги интересира контрактинг работа оф ени кајнд. Во тоа време масовно се отвараа слободни работни позиции и наши луѓе добиваа работа и доаѓаа у Авганистан. Не сакам да ме разбере некој погрешно. Лично на разни начини директно или индиректно сум помогнал да се вработат барем дваеаетина(бар за толку знам) Македонци. Некои уште се тука и уште сме пријатели. Некои не. Јас бев првиот Македонец во Апачи.

Следните 1-2 години дојдоа и си отидоа(си дадоа или добија отказ)од Апачи 15-20 Македонци. Јас сум уште тука. Единствен Македонец. Вкупно во Авганистан во мојата компанија нема повеќе од 200 луѓе од Македонија, и  веќе една година не примаат Европјани(у Авганистан нас не викаат Европјани, шо е малку смешно…нали). Во меѓувреме блогот продолжи да живее со други теми, ретко беше спомнуван Авганистан. Така ќе биде и понатака, само разликата е дека со овој пост продолжувам да пишувам за мојата Авгантура, за се што ми се случуваше во овие три и повеќе години. Без никаква намера да помагам или објаснувам вработување. Посебно што во моментов, бар во мојава компанија е неможно. Барем за сега…Али, никад не реци никад….Секогаш има нови договори и нова можност…Ова четиво и сите продолженија само можат да помогнат во собирањето на информации. Од мое искуство…информациите се најважни во оваа работа….